Birinci emirde ateizm, yani Tanrı'yı inkar etmek veya kabul etmemek; putperestlik veya birden fazla ilaha tapmak veya gerçek Tanrı dışında başka bir tanrıya ibadet etmek; O'nu Tanrı ve Tanrımız olarak kabul etmemek; bu emirde gerekli olan herhangi bir şeyi göz ardı etmek veya unutmak; O’na karşı cehalet, unutkanlık, yanlış anlama, O’na ilişkin hatalı fikirlere sahip olma, O'na dair bayağı ve kötü fikirlere sahip olma; arsızca ve meraklı bir şekilde O'nun sırlarını çözmeye çalışmak; Her türlü küfür, Tanrı nefreti; kendini beğenmişlik, yalnızca kendi menfaatini gözetmek ve zihnimizin, irademizin ve tutkularımızın diğer her türlü şey konusunda ölçüsüz ve dengesiz olması ve kısmen ya da tamamen O'ndan uzağa çekerek başka şeylere yöneltmek; bönlük, imansızlık, sapkınlık, yanlış inanç, itimatsızlık, umutsuzluk, akıllanmazlık ve yüreğin yargılarında ve de katılaşmasına karşı duyarsızlık, kibir, sanı, benliğe dayalı güvence, Tanrı'yı sınama; yasaya aykırı araçları kullanmak ve onlara güvenmek; benliğe dayalı hazlar ve sevinçler; yozlaşmış, kör ve patavatsız heves; Tanrısal şeylere ilişkin kayıtsızlık ve uyuşukluk; kendimizi Tanrı'dan uzaklaştırarak O'nun yolundan sapmak; azizlere, meleklere veya diğer yaratıklara dua etmek veya herhangi bir dini ibadette bulunmak; iblisle her türlü istişare, anlaşmalara ve önerilere kulak vermek; insanları, imanımızın ve vicdanımızın efendisi yapmak; Tanrı'nın emirlerini aşağılamak ve hor görmek; O'nun Ruhuna karşı direnmek ve Ruh’u kederlendirmek, bize kötülükler yapmışçasına O'nu akılsızca suçlayarak, kendi düşüncelerimizde memnuniyetsiz ve sabırsız olmak; ve sahip olduğumuz veya yapabileceğimiz herhangi bir iyi şeyin övgüsünü şansa, putlara, kendimize veya başka herhangi bir yaratığa atfetmek yasaklanmıştır.
Kanıt: