Madde 21.1
Doğanın ışığı, her şeye hâkim ve egemen olan Tanrı’nın var olduğunu, O’nun iyi olduğunu ve herkese iyilik yaptığını ve bu nedenle tüm yüreğimizle, tüm canımızla ve tüm gücümüzle O’ndan korkmamız, O’nu sevmemiz, övmemiz, …
Madde 21.2
Dini ibadet Tanrı’ya, Baba’ya, Oğul’a ve Kutsal Ruh’a ve yalnızca O’na edilmelidir; ne meleklere, ne azizlere veya herhangi bir başka yaratığa ibadet edilmemelidir. Düşüşten beri bu ibadette bir aracı olmak zorundadır ve…
Madde 21.3
Şükranla dua etmek dini ibadetin bir parçasıdır ve tüm insanların uygulaması için Tanrı tarafından buyurulmuştur. Dua, kabul olunması için İsa’nın adında, O’nun Ruhunun yardımıyla, O’nun iradesine uygun bir biçimde, anla…
Madde 21.4
Dua, yasaya aykırı olmayan şeyler ve yaşayan veya doğacak olan insanlar için edilmelidir ve kesinlikle ölüler ya da ölüme götüren günah işlediği bilinen kimseler için edilmemelidir.
Madde 21.5
Tanrı’ya olağan bir şekilde ibadete şunlar dahildir: Kutsal Yazıların hürmetle ve dikkatlice okunması, doğru bir vaaz ve Tanrı’ya itaat olarak kelama özenle, anlayışla ve imanla kulak asılması; yürekte lütufla mezmurlar …
Madde 21.6
Ne dua ne de dini ibadetin herhangi bir kısmı şu anda herhangi bir belirli yer ile sınırlıdır veya belirli bir yere yönelik yapılmamaktadır; fakat Tanrı'ya her yerde ruh ve gerçekle ibadet edilmelidir; ailelerde günlük o…
Madde 21.7
Genellikle zamanın belli bir bölümünün Tanrı'ya tapınmak için ayrılması doğa yasasının bir gereği olduğu gibi, kendi Kelamında Tanrı, her çağda tüm insanları bağlayan olumlu, ahlaki ve ebedi bir buyrukla, özellikle yedi …
Madde 21.8
Bu Şabat, insanlar yüreklerini uygun bir şekilde hazırladıktan ve günlük işlerini önceden hallettikten sonra, yalnızca dünyevi işleri ve eğlenceleriyle ilgili işlerinden, sözlerinden ve düşüncelerinden uzakta tüm gün kut…